تکه ای از ما

خواهر خواب آلوده ی من

با چشمانی متورم از بغض

گوشه تختخواب می خزد

و نگاهش می کنم...

انگار بین ما سال ها

شکا فی ست

از ترک...

پیا م هایم را چک می کنم

همه یک چیز مشترک دارند

تنها یک تفاهم

بی تفا همی

بی تفا وتی

زیر چشمی نگاهم می کند

انگار مواظبم هست

نکند مواظبش باشم

پیام هایش را چک می کند

همه یک تفاهم دارند شاید

بی تفاوتی

من و او هم یک تفا هم داریم شاید

بی تفاوت شدن

به سکوت همین پیام ها...

 

ومن باز می روم

خوا هرم میماند و

اتا قی اندازه  همه ی آرزو هایش

شدنی ها و نبودنی ها...

 

و من می مانم این جا

در قلمرو خود

اتاقی اندازه ی

همه ای کاش هایم

 

و ما می مانیم و یک شکاف

یک اتاق فاصله

از ذهن من به او...

حالی که همان یک اتاق

شکافی ست

اندازه ی

همه ی سال های زندگی مان...

...